Brent Bellefroid
“Media gaan allerminst vrijuit”, klonk het in deze krant naar aanleiding van de stap opzij vanwege minister van Ontwikkelingssamenwerking Meryame Kitir (Vooruit). Ik heb de indruk dat ik die zin al heel vaak heb gelezen van de hand van Bart Eeckhout, De Morgen en journalisten tout court. Je kunt het wel blijven zeggen, maar wat voor zin heeft het als journalisten het toch gewoon blijven doen?
In hetzelfde artikel heeft Eeckhout het steeds over de ‘politieke rel van de dag’, gefabriceerd door media. Ik denk dat mensen beleid en een toekomstvisie willen, maar het enige wat politici en media hun geven zijn steeds die opgeklopte uitspraken en betekenisloze drama’s. Dat mensen als Meryame Kitir, maar bijvoorbeeld ook Petra De Sutter, Benjamin Dalle of Joachim Coens niet kunnen floreren, ligt oprecht aan hoe wij in de 21ste eeuw politiek beschouwen en benaderen in dit land.
Als de zoveelste generatie nieuwe politici bij hun verkiezing beweren te willen stoppen met ruziemaken om er uiteindelijk niets meer van te horen, dan denk ik dat het voor een heel groot deel ook aan de media ligt. We zitten in een vastgeroest klimaat, een vicieuze cirkel, en volgens mij heeft de media zelfs veel meer dan politici de sleutels in handen om daaruit te raken. Ik ben de zoveelste persoon die zo een hoop koestert – waarschijnlijk klinkt wat ik zeg minstens even cliché als wat Eeckhout zegt – want ik geloof zonder meer dat we ooit een betere politiek kunnen bereiken.
Ik ga daar niet over liegen, ik geniet zelf enorm van die politieke rellen, van die sensatie, van dat artikel dat plotseling binnenkomt. Ik lees de Kamer-verslagen de intonatie en het geschreeuw inbeeldend, ik participeer al te graag in Twitter-rellen en ga naar studentendebatten puur voor de lol als Theo Francken Groen in het gezicht uitlacht.
Het probleem is dat de meeste politici en journalisten ook van die arena genieten (het moet wel om in de pers te kunnen komen). Dat betekent alleen vooral dat die mensen het probleem daar niet van inzien, dat ze zich de ernst niet voor ogen houden om de vooruitgang te creëren die België nodig heeft. Uiteindelijk is journalist naast politicus toch ook een beroep om de samenleving een stukje beter te maken?
Aan de pers wil ik eigenlijk zeggen: jullie zijn ons luik, jullie zijn die bemiddelaars, die mensen die voor ons filteren en laten zien wat wel en niet belangrijk is. Daarom vraag ik me af: waarom belonen jullie het provocerende en inhoudsloze gedrag van Sammy Mahdi en Georges-Louis Bouchez dan toch steeds? Geef mensen antwoorden op hoe het met dat prijsplafond zit en waarom we vandaag honderd minderjarige vluchtelingen – kinderen – op straat laten slapen.
Negeer die ruziemakers en stop met politici elke seconde op te voeren, maar voer ze op wanneer het belangrijk is.